!~BIGBANG~Fiction~!

 [ChapterII] : น่าอายจะตาย -///- ยังไงก็ไม่มีทางเรียกเจ้ากอลิลล่าว่าพี่เด็ดขาด เชอะ ผมสัญญากับตัวเองในใจขณะที่เจ้าซึงฮยอนลากผมออกไปที่บันไดหนีไฟ พอประตูทางออกปิดลงเจ้ากอลิลล่าก็ดันผมติดผนังทันทีอ่ะ ไอ้บ้ามันเขินนะเฟ้ยทำยังหนังรัก

 "จียง! เดี๋ยวนี้นายเป็นอะไร?" ซึงฮยอนถามผมแบบจริงจังกว่าปกติ เพราะท่าทางขี้เล่นหายไปแทบทันทีที่เราอยู่ตามลำพัง ผมไม่กล้าเงยขึ้นมองหน้าหล่อๆของมันเลยอ่ะ ไม่กล้าจริง เพราะกลัวว่า สายตาผมมันจะบอกความในใจไปหมด ถ้าเป็นแบบนั้นผมคงเอาหน้าไว้บนบ่าอีกต่อไม่ได้แน่ เหอะ!

  "เปล่านิ!" ผมตอบสั้น เอาแบบตัดประโยคจบกันดื้อๆเลย ผมเบี่ยงร่างออกจากวงแขนยาวที่กักขังผมไว้กับผนังแต่เจ้าซึงฮยอนก็ไม่ยอมปล่อยผมไปง่ายๆ แถมยังจับไหล่ผมไว้แน่นอีก คราวนี้ผมจะหนียังไงเนี่ย แค่นี้หัวใจก็จะเบิดเลือดกระจายใส่หน้าแกแล้วนะเจ้าบ้าซึงฮยอน!!

 "ไม่เชื่อ!! นายบอกมาดีกว่าหลบหน้าฉันทำไม" เจ้าซึงฮยอนไม่ยอมแพ้ มันขึ้นเสียงใส่ผม แต่แววตามันนี่ แหมมม ยียวนกวนเบื้องล่างเป็นที่สุด

 "เรื่องของนายสิ! ฉันจะไปซ้อมแล้วปล่อย!!!" ผมตวาดกลับ เรื่องสิใช้เสียงข่มเป็นคนเดียวรึไงฟระ ฉันก็ทำได้เฟร้ยย ผมออกแรงผลักเจ้ากอลิลล่าสุดแรง แต่ซึงฮยอนก็เซออกไปแค่นิดเดียวอ่ะ ทำไมตอนซ้อมเต้นไม่เป็นอย่างนี้ฟร่ะ...

 "เดี๋ยวค่อยไป คุยกันก่อน!" ซึงฮยอนเสียงอ่อนลง แถมดันผมติดกำแพซะเกือบทะลุไปอีกฝั่งแน่ะ หวายยย ใกล้ไปแล้วนะเจ้าบ้า -///-

 "ก็ว่ามาเร็วๆสิ ชักช้า" ผมบ่นกระปอดกระแปด แต่ก็ยังไม่ยอมสบตามันอยู่ก็ตาเจ้าซึงฮยอนตอนมันเลี่ยนจนไม่กล้ามองตรงๆเลยอ่ะ ไม่ไหวแล้วรีบๆพูดมาสิฟะ จะละลายอยู่แล้นน ไอ้บ้านี่!

 "นี่ไง...นายเอาแต่ก้มหน้า ไม่ยอมมองฉันเลย ทีคนอื่นนายจ้องหน้าด่าเอาๆ แต่พอเป็นฉันนายก็เอาต่เงียบแล้วก็ไม่ยอมมองหน้าฉันอีกด้วย หมายความว่าไง" ซึงฮยอนใส่ผมเป็นนชุดเลย ตอบคำถามไหนก่อนดีเนี่ย แต่มันรวมๆอยู่ในความหมายเดียวกันนี่หว่า ใช่! ผมกำลังหลบหมอนี่อยู่ เรื่องอะไรน่ะเหรอ แพร่มมาตั้งนานคงรู้กันแล้วใช่มั้ย อ๊ะบอกอีกหน่อยก็ได้ ก็เรื่องที่ผมใจเต้นทุกครั้งที่มองหน้าหมอนี่อ่ะดิ ตอนนี้ถึงจะบ้าตายยังงี้ไง เฮ้อ~

 "ว่าไง!!!" ซึงตะคอกอีกแล้วดังกว่าเมื่อกี้อีก หน่อยมากไปแล้ว ฉันจียงหัวหน้าวงนายนะเว้ย บังอาจขึ้นเสียงเรอะ

 "ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ ช่วงนี้แค่ไม่อยากมองมันจะอะไรกันนักหนาเล่า!" ผมตวาดกลับเสียงดังไม่แพ้กัน จ้องหน้าเจ้ากอลิลล่าเขม็ง อืม...จริงๆด้วยผมไม่ได้มองหน้าเจ้าซึงฮยอนกี่วันมาแล้วนะ สาม สี่ อ่ะไม่สิ หกวันแล้วต่างหาก เกือยอาทิตย์แล้วเรอะ แหมเร็วจังนะ ....ตาเรียวนั่น เท่จังเลยรู้มั้ยซึงฮยอนฉันอิจจฉาที่ตานายเป็นแบบนั้นมาตลอดเลย แล้วไหนอีก คิ้ว...เข้มๆ ชี้เฉียงนิดๆ ตัดกับผิวขาวๆของนายแล้วเด่นเป็นบ้าเลย ปากก็ อืมม นิ่มมั้ยนะอยากรู้จัง อะไรปากนายกำลังขยับนี้...ห่อๆริมฝีปากแบบนี้ ขยับขึ้น แล้วก็...อ๋อ

 "จี!!! นายเป็นอะไร?" เจ้าซึงฮยอนเอามือที่เหมือนพัดมาโบกใส่หน้าผมอย่างดุเดือด

 "อะไร..มะไม่มีอะไรนี่" ผมแก้ตัวไปเรื่อยเมื่อกี้เผลอมองหน้ามันเกือบนาทีแน่ะ เฮ้อเกือบไป!!~

 "ไม่มีอะไรได้ไง เมื่อกี้นายจ้องเขม็งเลย"

 "เออ...ช่างฉันเถอะไปซ้อมได้แล้ว เดี๋ยวเต้นไม่ได้คุณยางก็มาเรียกไปด่าอีกหรอก" ผมก้มหน้าก้มตาพูดแล้วออกแรงผลักซึงที่ขวางทางอยู่ หมอนั่น

edit @ 13 Oct 2008 13:50:46 by LArc~en~Ciel

 [หมายเหตุ : เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งจากจินตนาการ อาจอ้างอิงถึงวง BigBang เพื่อใช้เป็นต้นแบบในการเขียนโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน เพราะคนเขียนนั้นเขียนเพื่อสนอง need ของตัวเอง สาเหตุ คลั่ง BigBang มาก ไม่มีที่ระบายเลยเขียนเป็น Fiction ออกมานี้แล]

...หลังจากข่าวของ ซึงฮยอนกับ ชิน มิน อา คบกันแพร่ออกไปตามสื่อต่างๆ ...

G-Dragon said : ผมไม่รู้ว่าทำไมหัวใจผมถึงเต้นแปลกๆ ก็ไม่รู้อาจเป็นเพราะว่า ช่วงนี้ผมนอนน้อยไป หรือเพราะรู้ข่าวนั้นจากคนอื่นกันแน่ ?

   ฮึ!...เจ้าซึงฮวอน เจ้ากอลิลล่านั่นทำเป็นอุบเงียบ มันน่าสกายคิกใส่จริงๆนะ แต่หลังจากนั้นทาง YG ก็ห้ามซึงฮยอนติดต่อกับยัย ชิน มิน อา อีกไม่ว่าจะซึ่งหน้าหรือลับหลังฮ่าๆ สะใจจริง อิอิ

   เฮ้อ!...ทำไมหัวใจมันเจ็บยังงี้น้า...

"จียง! นายนั่งทำไรตรงนี้ฟระ?" เสียงทุ้มๆนุ่มๆ ของเจ้ายองแบดังขึ้นด้านหลัง แต่ผมไม่ได้สนใจ เอาแต่นั่งถอนใจเฮือกๆ

 "เฮ้อ..." อาการปวดแปล๊บวิ่งจู่โจมหัวใจผมอีกแล้ว พอเอามือทาบลงตรงตำแหน่งนั้นดู เสียงตุบๆ เหมือนมันเต้นช้าลงยังงั้นแหละ ผมจะตายมั้ยเนี่ย!! น่ากลัวจังเลย~

 "เอ๊า ถามนี่ตอบกันมั่งสิฟะ...ได้เวลาซ้อมแล้ว!" เจ้ายองแบขึ้นเสียงใส่ผม เดี๋ยวนี้พอไม่ว่าก็เอาใหญ่เลยเชียว หึหึ ยังงี้ต้อง

 "ยองแย!!" ผมตะคอกใส่หน้าเจ้ายองแบ ยืดเต็มความสูงและขอบอก ว่าภูมิใจมากเพราะผมสูงกว่าเจ้ายองแบซะอีก ฮ่าๆ

 "อะ..อะไร" หึหึ ดูทำหน้าเข้า เจ้ายองแบหน้าเสียเลยที่จู่ๆผมลุกมาตะคอกใส่ ทุกครั้งที่ผมเลิกคิ้วข้างขวาขึ้น ส่งแววตาเจ้าเล่ห็ใส่เจ้ายองแบ ก็โกยอ้าวทันที

 "เฮ้ยยหยุดนะเฟร้ย....ยองแบมานี่กลับมาให้เตะสักป้าบระบายเครียดหน่อยเดะ ฮ่าๆๆๆ" แล้วผมก็วิ่งตามก้นเจ้ายองแบเข้าห้องซ้อมไป แต่พอวิ่งไปถึงเจ้ายองแบตัวดันวิ่งไปหลบหลัง ชอย ซึงฮยอน คนที่ทำให้หัวใจผมเจ็บ  แปล๊บๆ อ่ะ

 "เล่นไรกันเนี่ย เล่นด้วยคนสิ" เสียงแหบห้าวของเจ้ากอลิลล่า ชอยซึง ฮยอน พ่นใส่หน้าผมที่เบรกตัวโก่งเพราะกลัวว่าจะหยุดตัวเองไม่ให้ถลาเข้าไปกอดไม่ได้

 "ป่าวนี่...ซ้อมกันเถอะยองแบ" มามะ ผมจิกตาเรียกเจ้ายองแบออกมาจากด้านหลังของ ชอย ซึงฮยอน "มาสิยองแบ นายอยากโชว์ท่าเต้นท่าใหม่ไม่ใช่เหรอ!" แน่ะถลึงตาเรียกแล้วยังไม่มาใช่มั้ย หา เจ้ายองแบมันอยากลองของเดี๋ยวพี่จียงคนนี้จัดให้ ฮ่าๆ ผมหันหลังครับแต่แค่แป๊บเดียวก็หันกลับวิ่งไปล็อคคอเจ้ายองแบลากออกมาจากหลังของซึงฮวอนได้สำเร็จ

 "มานี่..." ผมกระซิบใส่หูเจ้ายองแบที่เอาแต่ฝืนตัวไม่ยอมตามมาง่ายๆ ผมเลยจัดการจิ้มนิ้วชี้พิฆาตที่เองเจ้ายองทันที หมอนี่มันบ้าจี้ที่หนึ่งสิฮะนี่แหละไม้ตายของผม โครตปัญญาอ่อน หึหึ

 "อ๊า!...จี..จีโยงงงงงงง...พอได้แล้ว ยะ ยอมแล้วจ้า ฮ่าๆๆๆๆๆ" เจ้ายองแบระเสียงใส่ผม แล้วก็หัวเราะไปด้วยแต่เรื่องอะไรฮะที่ผมจะหยุดง่ายๆ จัดการจิ้มนิ้วต่อไปไม่หยุด แต่ได้แค่นั้นผมก็ถูกชาก ขอย้ำกระชากจนหลังไปกระแทกกับแผ่นอกของซึงฮยอน

 "จียงพอแล้วน่า นายอย่าไปแกล้งยองแบ มาเล่นกับพี่ชายดีกว่ามามะ" เจ้าถึงซึงฮยอนได้ทีล็อคผมไว้ในอ้อมกอด แถมซุกจมูกเข้ามาแถวซอกคอมผมอีกแหน่ะ อ๊ากๆๆๆ ไอ้บ้า!! มันเสียวววววนะว้อยยยยส์

 "ม่ายยยอาวววว...ปล่อยน้า....ซึงฮยอน!!~" ผมดิ้นพราดๆ พร้อมๆกับตะโกนโหวกเหวก ส่วงเจ้ายองแบที่หลุดรอดจากผมไปแล้วเอาแต่ยืนจับกลุ่มหัวเราะผมอยู่กับเจ้า มันเน่ ซึงริกับ แดซอง คอยดูนะเจ้าพวกบ้าเดี๋ยวจะให้เต้นไม่ให้พักเลยเน้!!!!!

 "ทำไมไม่เรียกพี่ซึงฮยอนหา!! ต้องสั่งสอน!!" แล้วเจ้าซึงก็ลากสังขารผมที่ไม่มีทางต้านแรงโคถึกของมันไปได้ โอ้ววว ผมจะทำยังไงดี ใจผมจะหยุดเต้นแล้วมันจะเด้งออกมานอกอกผมหรือเปล่าเนี่ย!>>>>To be Continue

edit @ 10 Oct 2008 22:38:58 by LArc~en~Ciel

edit @ 13 Oct 2008 13:02:14 by LArc~en~Ciel